"تیری هولدبروکس" یکی از نگهبانان زندان مخوف گوانتانامو است که اخیراً در مصاحبه ای که با روزنامه گاردین (شماره چهار 7/10/2009) داشته مسلمان شدن خود را اعلام کرده است.

او در این مصاحبه می گوید: «من هیچ گونه آگاهی و اطلاعی از دین اسلام نداشتم... تنها چیزی که در ذهن ما از اسلام و مسلمانان بود، تصاویر و حادثه یازده سپتامبر بود و بس... . فرماندهان ما در زندان گوانتانامو به ما این طور تلقین کرده بودند که زندانیان گوانتانامو بدترین موجودات روی زمین اند، آنها زیر نظر اسامه بن لادن تربیت یافته اند که غیر از کشتن کار دیگری بلد نیستند».
اما در حالی که همکاران هولدبروکس مشغول شرابخواری و عیاشی بودند، هولدبروکس که برای امرار معاش به بخش نظامی آمریکا آمده بود در سالهای 2003 و 2004 به عنوان نگهبان در زندان گوانتانامو مشغول خدمت بود، اما او در این مدت از نزدیک با زندانیان ملاقات کرده و با آنها صحبت می کرد.
هولدبروکس در حدی با زندانیان نزدیک می شد و باب سخن را با آنها باز می کرد و در این بین از خود ملاطفت و نرمی هم نشان می داد که زندانیان او را به نام « الحارس اللطیف: نگبان خوش رفتار» می شناختند و بارها به خاطر خوش رفتاری او با زندانیان، از سوی مقامات دولتی متهم به خیانت شده بود.
هولدبروکس می گوید: «من می خواستم از تمام خصوصیات زندانیان گوانتانامو باخبر شوم، به همین خاطر با آنها در مورد مسائل مختلف سیاسی، اخلاقی و اجتماعی به بحث و گفتگو می پرداختم، که بعد از مدتی ارتباط و تبادل نظر متوجه شدم که کسانی که در این زندان (گوانتامو) زندانی شده اند همه آنها بی گناه هستند».
خلاصه اینکه این مباحثات نقطه عطفی را در زندگی هولد رقم زد که حتی خودش نیز انتظار چنین چیزی را نداشت.
او می گوید: «من قبل از دوران گوانتانامو هیچ شناختی از اسلام نداشتم و این دو سال (در گوانتانامو) به عنوان نقطه عطف و تحولی در زندگی من به شمار می آید».
هولدبروکس بعد از اینکه به حقانیت دین اسلام و بی گناهی زندانیان گوانتانامو یقین پیدا می کند دیگر توان ماندن در این مکان را ندارد و نه تنها از زندانبانی زندان گوانتانامو، بلکه از عضویت در ارتش آمریکا استعفا می دهد. او حتی بعد از بیرون شدن از ارتش نیز گهگاهی حالات زندانیان در گوانتانامو را تصور کرده و وجدانش ناراحت می شود و از آن دوران به عنوان کابوس تعبیر می کند.
هولدبروکس که بعد از مسلمان شدن نامش را به"مصطفی عبدالله" تغییر می دهد اکنون یکی از منتقدین سیاستهای آمریکا مخصوصا در مورد عملکرد آنها در زندان گوانتانامو می باشد.
مصطفی عبدالله (هولدبروکس) می گوید: «احساس می کنم قبل از اسلام آوردن، زندگی ام کاملا بی معنی و مفهوم بوده است؛ آن زندگی ای که فقط در شرب خمر، استماع موسیقی و شهوترانی خلاصه می شد».
او در پایان می گوید: « خدا را سپاس می گویم که من را مشرف به اسلام نمود و شوق ادای نماز در مساجد و نیز اشتیاق حفظ قرآن مجید را به من عنایت فرمود».

حضرت شیخ الاسلام مولانا عبدالحمید امام جمعه اهل سنت زاهدان در ابتدای سخنانش به مناسبت بازگشایی مدارس دینی و دولتی به اهمیت علم اشاره کرد و تصریح نمود: بزرگترین عزت و سرمایه علم است و مال هرگز عزت نمی آورد، اگر داشته باشد باز هم فانی است، اما علم باقی است و جاودانه.

مولانا خاطر نشان کرد: جامعه ما به هر دو نوع علم نیاز دارد؛ هم علوم شرعی و قرآنی و هم علوم تجربی و عصری. بدون علوم شرعی- که درس انبیا علیهم السلام است- کسی به خوشبختی، اصلاح، تزکیه و وارستگی نخواهد رسید و علوم عصری و تجربی نیز که از ضروریات زندگی انسان در دنیاست زمانی به طور کامل نافع و مثمرثمر خواهند بود که با علوم نبوت همراه باشد. اینکه شخصی بخواهد فقط با علوم عصری و تجربی به فلاح و کامیابی دست یابد این نظریه کفار و کمونیستهاست که به علوم نبوت و قرآنی معتقد نیستند.

یک مسئول دفتر ریاست جمهوری تاجیکستان امام علی رحمانف عصر روز دوشنبه اعلام کرد که تاجیکستان با همکاری دولت امارات و قطر، به زودی بزرگترین مسجد دنیا را در شهر دوشنبه پایتخت این کشور بنا خواهد کرد.

طبق گزارشات منتشر شده، این مسجد با مساحت75000 مترمربع و با ظرفیت 150هزار نفر ساخته خواهد شد.
کارهای ساختمانی این مسجد از ابتدای ماه جاری آغاز خواهد شد و تا پنج سال به پای تکمیل خواهد رسید.
لازم به ذکراست که کشور تاجیکستان در سال 1991م بعد از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی به استقلال رسید و این کشور در حال حاضر یکی از جمهوریهای آسیای میانه به شمار می رود وحدود90% از  جمعیت آن را مسلمانان تشکیل می دهند

امیدی که دارم به فضل خداست ..... که بر سعی خود تکیه کردن خطاست.
انسان در زندگی هرچند زرنگ و شجاع هم باشد اما باز هم در زندگی فردی و اجتماعی خود با یکسری چالشها و دشواری ها و آلام روحی مواجه می گردد که امید به خود و زندگی به میزان قابل توجهی در او کاهش می یابد. بنابراین با این همه اضطراب و ترس و لرز در دوران زندگی توانایی آن را ندارد که به تنهایی خودش را اهل سعادت قرار دهد و برای دیگران مثمرثمر واقع شود، از این رو نمی توان به قدرت مادی اتکا نمود و آن را ضامن خوشبختی خود دانست بلکه یک شخص مؤمن همواره آرامش درونی و عافیت جسمانی را در گرو اعتماد به ذات الله و حسن ظن و توکل بر او می داند.

چنانکه در حدیث قدسی آمده است: «أنا عند ظن عبدی بی، و أنا معه حین یذکرنی» رحمت من قرین گمان بنده من است که هرگاه مرا یاد کند با او هستم.
پس توکل به خدا، ضرورتی اجتناب ناپذیر است و هیچ کس از آن بی نیاز نیست، عالم و عامی، مرد و زن، حاکم و محکوم، کوچک و بزرگ. چون اجتماع به دست قوی و توانایی نیاز دارد که در هنگام گرفتاری و ناگواریها همکار و مددگار او باشد.
بدون تردید آنانی که آراسته به گوهر ایمان و یقین اند و به صفات خداوند اعتقاد دارند، خود را و امور خویش را به او وا می گذارد و در تمام مراحل زندگی بر او توکل می کنند.

شیخ الاسلام مولانا عبدالحمید در قسمت دوم خطبه های عید سعید فطر در مصلای بزرگ اهل سنت زاهدان گفت: معتقدم حیاتی تر و مهم تر از هزاران صنعت و تکنولوژی هسته ای اجرای عدالت است و مهمتر از هر عمران و آبادانی اجرای قانون است. عدالت نزد اهل تشیع جزو اصول دین است و نزد اهلسنت یکی از فرایض دین است و باید به مقتضای آن عمل شود.

مولانا عبدالحمید امام جمعه اهل سنت زاهدان در ادامه افزود: نظام اسلامی زمانی پایدار می شود و انسجام و اتحاد ملی زمانی متحقق و مستحکم می گردد که به اعمال سلیقه و اجحاف پایان داده شود و قانون کما حقه اجرا شود. ما قانون را قبول داریم و معتقدیم همه باید به قانون عمل کنند. مسئولین دولت و اقشار ملت همه در برابر اجرای قانون مسئولند و باید به قانون احترام بگذارند.
ایشان تاکید کرد: فرصت بسیار تنگ است و مسئولین امر باید هر چه بیشتر توجه نمایند. و هر چه سریعتر نسبت به اجرای قانون  اقدام کنند.