این صحنه، حقیقتی است که واقع خواهد شد، همانطور که قیامت برپا خواهد شد.

قیامت نیز مانند «مرگ»  دریک لحظه تحقق می یابد، بلکه زودتر از یک لحظه؛ از یک چشم به هم زدن نیز کمتر، خیلی خیلی زود! چه بسا درآینده ای نزدیک، زمین زیر و زبر شود؛ دریاها بخشکد، کوه ها از هم بپاشد، خورشید بی فروغ شود و قیامت تحقق یابد. آیا آماده مسافرت هستیم؟ اگر جواب مثبت است، پس کوله بار خود را آماده کنیم؛  توشه ی سفر برگیریم؛ حساب ها را تسویه کنیم که مرگ نزدیک است و پس از مرگ نیز، قیامتی حتمی است؛ جایی که انسان های خوب از بدان جدا می شوند و عاقبت هر گروهی در گرو اعمال خویش است؛

عده ای در بهشت برین، جام شادمانی بر می گیرند و تعدادی نیز در «عذاب دوزخ» برای همیشه معذبند اکنون با هم به تماشای صحنه هایی از قیامت می رویم، تا بیشتر باورمان شود که «آخرت» کجاست و چه ماجراهایی دارد.

آمدن قیامت و سپیده دم رستاخیز

آفتاب، روشنایی را ازدست داده است؛ ستارگان از هم پاشیده اند؛ کوه ها فروریخته اند دریاها شعله ور شده اند؛ مادران شیرده از وحشت، بچه های خود را رها کرده و پا به فرار گذاشته اند. و بالاخره با دمیدن مرحله ی اول «اسرافیل» در شیپور، قیامت شروع و همگی موجودات و مخلوقات از بین می روند و با دمیدن اسرافیل در صور (شیپور) «بار دوم» همه زنده می شوند و آدمیان، همین که از قبر خارج می شوند، با سرعت شروع به دویدن می کنند. گویا علامت و تابلوی مخصوصی را هدف قرار داده اند و اینان می خواهند هر چه زودتر خود را به آن برسانند! با چشمانی اشک آلود به اطرافشان نگاهی می اندازند و می گویند:

قالُوا یا وَیْلَنا مَنْ بَعَثَنا مِنْ مَرْقَدِنا (یس/52)

«ای وای بر ما! چه کسی ما را از خوابگاهمان بر انگیخت؟»

و سپس با سرعت سرشان را بالا می اندازند و در حالیکه پلک چشمهایشان بی حرکت است، دلشان فرو می ریزد و با دیدن «عذاب الهی» سخت متحیر می گردند و از خود می پرسند: این جا دیگر کجاست؟ حتماً « قیامت» شده و اینجا یکی از توقف گاههای آن است! آه نکند قیامت برپا شده باشد؟!

به هر طرف که می روی بیشتر حیران می مانی، هیچکس به فکر تو نیست؛ روزها پشت سر هم می گذرد و عذاب «حیرت» آزارت می دهد و نمی دانی چه بکنی؛ به خود وعده می دهی که شاید در توقف گاه بعدی آرامتر باشم، اما چنین نیست به توقف گاه بعدی هم نزدیک می شوی؛ همهمه همه جا را پر نموده است و عده ای دل هایشان در گلوها یشان گیر کرده است.

إِذِ الْقُلُوبُ لَدَى الْحَناجِرِ كاظِمینَ (غافر/18)

«آنگاه که جانها از شدت ترس به گلوگاه میرسد»