مذهب اهل سنت: هلال رمضان را در هر کشوری حکایتی است. پس از سفر آقای رفسنجانی و خاتمی به عربستان در سال ۱۳۷۸ و آب شدن یخچالهای روابط سیاسی دو کشور، ما ایرانیها که دو روز پس از عربستان رمضانمان را شروع کرده بودیم برای ابراز حسن تفاهم رمضان را ۲۸ روزه کردیم و عیدمان را با عربستان در یک روز اعلام کردیم!!!! (و بدینصورت قوانین طبیعت را شکسته برای اولین بار در تاریخ بشریت ماه قمری ۲۸ روزه اختراع نمودیم!!). ولی این روابط چند روزی بیش دوام نیاورد و بار دگر آبها یخ بست. و ما سال بعد رمضانمان را از عربستان جدا کردیم! حکومتهای سیاسی دین را بازیچه‌ی خواستهای دولتمردان کرده‌اند. در این روزها که ظاهرا روابط بسیار تیره است آیا مراجع همانطور که در پی الغای حج و عمره هستند رمضان را نیز الغاء خواهند کرد؟!
شاید بهتر باشد از پاکستانیها درس عبرت گیریم. در پاکستان چه گذاشت حکایتی است بسیار زیبا و عبرت آموز…..

آیا تعجب می کنید که فردا هم عید باشد وپس فردا هم؟!
این که چیزی نیست ما در اینجا سه روز پی درپی عید داریم! شنبه برای برخی عید است وبرای بعضی ۲۸ وبرای گروهی ۲۹ رمضان، یکشنبه برای گروه دوم و دوشنبه برای گروه سوم!!
بله، همه هم مسلمانند واهل یک کیش ومذهب وآیین…
حتما می گویی: شاید سالی اشتباهی روی داده باشد.
ـ نه، بابا اشتباه چیه؟! فیلم تکراری است که هر سال اجرا می شود. البته هر سالی با لطافت واخراجی نو! باور نمی کنی؟! پس گوش فرا ده به این دو حکایت:
چند سال پیش وقتی که جنرال ایوب خان بر سده حکومت پاکستان حکمرانی می نمود، برخی ستاره شناسان وفالگیران به گوش مبارک علیحضرت رساندند که اگر رمضان امسال ۲۹ روزه شود وروز جمعه عید، سلطنت شما فرو خواهد ریخت.
ترس ولرزه بر جان سلطان افتاد وملاها وآخوندهای شکم پرست درباری را جمع کرده دستور داد که باید رمضان امسال ۳۰ روزه گردد تا عید به روز شنبه افتد وعرش ما پایدار بماند.
از روز اول رمضان وزوز آخوندها در رادیو وتلویزیون ورسانه های گروهی وخبرها شروع شد که بنا به خواب فلان شیخ وعلان امام زاده وبنا به حرکت ستاره ها گمان می رود که رمضان امسال ۳۰ روزه است.
در دهه دوم رمضان نبر صدا عوض شد که حتما رمضان امسال ۳۰ روزه است وکسی در فکر نگاه کردن به آسمان هم نباشد، چرا که ماه هجری از ۳۰ روز بیشتر نیست پس طلوع هلال شرط پایان ماه رمضان امسال نیست!
در دهه سوم ماه نبر صدا شدت گرفت که هر کس ادعا کند رمضان امسال ۲۹ روزه است گمراه وبدعتی وفاسق وبی دین وارتجاعی واصولیگرا و… است!
سیاستی بسیار موفق ودقیق بود که توانست همه مردم را قانع سازد. ولی امان از دست این هلال بازیگوش که کاسه کوزه حکومت را در هم شکست!!
بعد از عصر روز پنج شنبه، بعد از غروب خورشید خانم، آقا هلال پر نور چون عاج فیلی بر برو بوم ، وشهر وروستا لبخند زد، ومناره های مسجدها را بصدا در آورد که فرا رسیدن عید مبارک فطر را به همه مسلمانان روزه دار تبریک عرض نموده، خبر برگذاری نماز عید فردا روز جمعه را در مصلای بزرگ به مردم می رساند.
نمی توان امن وامان حکومت وپایداری وثبات کشور را به خاطر دروغ هلالی بر هم زد!!!
این بود که حکومت هر دو پایش را در یک کفش کرد که؛ نه آقا، این هلال آخر رمضان است نه اول شوال!… نه، اصلا این هلال نبود انعکاس خورشید بود بر روی عینکهای مردم… شاید هم خراشی بود بر لایه اوزن!
هر چه بود ونه بود، این بود که مردم در شهر وروستا جمعه را عید گرفتند وپس از نماز عید خوشیها وشادیها بر پا نمودند.
وحکومت هم در همه ادارات ومراکز رسمی برنامه افطار روز ۳۰ رمضان را ترتیب داد وهمه کارمندان حکومتی و دانش آموزان و… را مجبور ساخت تا روز شنبه در عیدگاه بزرگ پایتخت ـ که در آن روزها کراچی بود ـ بری نماز گرد آیند.
آخوندی بیچاره را هم مجبور ساختند تا خطبه عید بخواند ونماز بر پا دارد…
اینجا بود که باز “وجدان” بازیگوش همه کاسه کوزه ها را بر هم زد…
ـ چطور؟!
= ملای بیچاره دیروزش با مردم نماز عید خوانده بود ودر ضمیرش احساس گناه می کرد ونمی توانست هم مخالفت دستور رهبری کند، این بود که به خطبه خواندن تن در داده بود، ولی وقتی به نماز مشغول شد فشار ضمیر ووجدانش صد چندان شد، ووقتی به سجده رفت ومردم هم پشت سرش به سجده رفتند، ضمیرش طغیان کرد واو را مجبور ساخت پا به فرار بگذارد.
سجده مردم طولانی شد؛ گمان کردند که امام به خاطر خود شیرینی پیش جنرال ایوب خان سجده اش را طول می دهد… سجده طولانی تر شد مردم گمان بردن که؛ مثل اینکه غلبه روحانیات است که امام را بر آن داشته تا دعا وذکر ونیایشش را طول دهد… سجده طولانی تر شد، مردم شک کردند که نکند امام خوابش برده… سجده طولانی تر شد، مردم ترسیدند که نکند خدای ناخواسته امام سکته کرده باشد…
اینجا بود که یکی از وزیران سرش را بلند کرد، دید که امام … امام غایب شده!!!
بیچاره وزیر که برای اولین بار به نماز آمده بود ونمی دانست اصلا نماز یعنی چه؟ دستپاچه داد زد: آهای مردم، امامه گولمان زده وفرار کرده…
بقیه ماجرا را خودتان حدث بزنید تا من ماجرای سال ۲۰۰۳ م ـ ۱۳۸۲ هـ ش ـ را برایتان تعریف کنم:
در سال ۱۳۸۲هـ ش مجمعی بنام “مجمع رؤیت هلال” تشکیل شد تا شب وروز دنبال هلال باشند که کجا می رود وچکار می کند تا اول رمضان سر بزنگار گیرش اندازند. این مجمع از همه مذاهب واز شخصیتهای بارزی از هر چهار ایالت کشوری تشکیل شد تا حداقل اختلافی روی ندهد ویکی از رهبران صوفیان بریلوی را که مورد احترام همه بود به عنوان رئیس مجمع انتخاب کردند.
کار خیلی خوب پیش می رفت وبالأخره رمضان هم رسید وشهادتها وگواهیهای بسیاری از جنوب ـ بلوچستان که منطقه ای است صحرایی ـ واز شمال ـ سرحد که منطقه ای است کوهستانی ـ واز نقاط مختلف کشور رسید که همه بر رؤیت هلال تأکید داشت. رئیس لجنه هم با وجود اینکه رؤیت هلال در کشور مطابق شده بود با رؤیت آن در کشورهای عربی وعربستان سعودی (!) رؤیت را تأئید نموده به خانواده ودوستان نزدیک وشخصیتهای علمی وسیاسی بارز ماه مبارک رمضان را تبریک عرض کرده بطرف دفترش رفت تا در کنفرانسی عمومی طلوع ماه مبارک رمضان را در تلویزیون ورادیوی کشور وسایر رسانه ها برای مردم اعلان دارد.
وقتی آقای رئیس داشتند کلاه وعمامه اش را ترتیب می دادند وریش وسبیلش را مرتب می کردند وخبرنگاران دور بینها ومیکروفونهایشان را آزمایش می کردند، دستهای ” از ما بهتران” بکار افتاد وتلفن را بصدار درآورد… ودر این طرف گوشی تنها سری بود که شل وول تکان میخورد وریشی که چپ وراست می رقصید وانگشتانی که داخل آن بازی می کردند، ودهنی که آرام آرام “چشم قربان، چشم قربان ” می گفت…
دهنهای همه وقتی هشت آورد که آقای رئیس جلوی دور بینها توی میکروفونها در پخش مستقیم صدا وسیما اعلان داشتند:
ـ چون هلال ماه مبارک رمضان در هیچ جای کشور دیده نشده است فردا ۳۰ شعبان اعلام می‌گردد و پس فردا ماه مبارک رمضان شروع می‌شود. وروزه فردا بهیچ وجه جائز نیست واگر کسی بعنوان شک روزه بگیرد روزه اش حرام وباطل است. ما در پاکستان زندگی می کنیم نه در عربستان (!) در نتیجه باید مقید به طلوع هلال در پاکستان باشیم!!!
همه فهمیدند که هر چه بود زیر سر همان تلفن لعنتی بود!…
جالب اینجا بود که خود آقای رئیس روز بعدش را روزه گرفت!
ووقتی شبکه تلویزیونی (جیو) توانست با زیرکی آقای رئیس را در مصاحبه ای به دام بیندازد واتهام را به آن تلفن موجه سازد ایشان از هر گونه اظهار نظری سر باز زدند!!!
خلاصه اینکه این حرکت باعث شد علمای مناطق جنوبی وشمالی وبسیاری دیگر از شخصیتهای بارز مجمع استعفا دهند وباز دگر شمال وجنوب کشور وشاید نصف ایالت سند وپنجاب روزه گیرند وحکومت وکسانی که تابع رسمیاتند یک روز بعد رمضان را شروع کنند.
پارسال هم مناطق شمالی وجنوبی همگام با همه کشورهای عربی وافریقایی هلال رمضان را دیدند وحکومت یک روز دیرتر چشم باز کرد…
شاید جالب باشد بدانی که روز دوم رمضان ـ در نزد حکومت ـ که هلال سه شبه است جلوی هر مسجدی از همه پیرمردان کم سو وعینکی می شنوی که بهلال خیره شده اند وبهمدیگر می گویند: انگار امسال هم روزه ما اشتباه شده وروزه بلوچها وپشتوها درست از آب در آمده….
مشکل کار در این است که؛ ما از امروزمان برای فردا عبرت نمی گیریم..
وشاید هم بهمین دلیل عربهای قدیم این سرزمین را سرزمین عجایب “بلاد العجائب” نام نهاده اند!!!